ՀԻՇՈՂՈՒԹՅՈՒՆԸ ՈՐՊԵՍ ՊԱՐԳԵՎ
(բարոյախրատական պատում)
(բարոյախրատական պատում)
Իմաստուն ծերունին գնում էր ձյունածածկ դաշտով, երբ լաց լինող մի տարեց կնոջ տեսավ:
-Ինչու՞ եք դուք լաց լինում, - հարցրեց նա:
-Որովհետև ես մտածում եմ իմ կյանքի մասին, իմ երիտասարդության, գեղեցկության, որը ես տեսնում էի հայելու մեջ, և այն տղամարդու մասին, որին ես սիրում էի: Աստված դաժան է, որ մեզ հիշելու ունակություն է տվել: Նա գիտեր, որ ես կհիշեմ իմ կյանքի գարունն ու լաց կլինեմ:
-Ինչու՞ եք դուք լաց լինում, - հարցրեց նա:
-Որովհետև ես մտածում եմ իմ կյանքի մասին, իմ երիտասարդության, գեղեցկության, որը ես տեսնում էի հայելու մեջ, և այն տղամարդու մասին, որին ես սիրում էի: Աստված դաժան է, որ մեզ հիշելու ունակություն է տվել: Նա գիտեր, որ ես կհիշեմ իմ կյանքի գարունն ու լաց կլինեմ:
Իմաստունը կանգնել էր ձյունոտ դաշտում, սևեռուն նայում էր մի կետի և մտածում էր:
Կինն անսպասելիորեն դադարեց լաց լինել.
-Դուք ի՞նչ եք տեսնում այնտեղ, - հարցրեց նա:
-Վարդերի դաշտ, - պատասխանեց իմաստունը: - Աստված մեծահոգի էր իմ հանդեպ, երբ հիշելու ունակություն տվեց ինձ: Նա գիտեր, որ ես ձմռանը միշտ կկարողանամ հիշել գարունը և ժպտալ:
Կինն անսպասելիորեն դադարեց լաց լինել.
-Դուք ի՞նչ եք տեսնում այնտեղ, - հարցրեց նա:
-Վարդերի դաշտ, - պատասխանեց իմաստունը: - Աստված մեծահոգի էր իմ հանդեպ, երբ հիշելու ունակություն տվեց ինձ: Նա գիտեր, որ ես ձմռանը միշտ կկարողանամ հիշել գարունը և ժպտալ:
Комментариев нет:
Отправить комментарий